Kpić z takich pracodawców, uciekając od nich. Na Zachód, jeśli tam dają pracę!

Ale na szczęście powoli przybywa takich firm, gdzie szczebel kierowniczy jest bardziej przyjazny pracownikowi. Po to przeprowadzają dobrą selekcję pracowników (raczej nie mam tu na myśli jakiś fabryk czy przedsiębiorstw budowlanych – chyba bardziej przychodzą mi do głowy pracownicy umysłowi ) by nie powątpiewać w ich chęć do pracy i ich kompetencje.

Przy okazji: “rzeżucha” a nie “rzerzucha”

Nie neguję sensu zebrań w dużych firmach. Sam pracowałem w kilku, w których niemożliwością byłoby ogarnięcie wszystkiego bez zebrań raz w tygodniu. Nie neguję sensu zebrań w przypadku pojawienia się projektu, w realizacji którego firma nie ma doświadczenia – kiedy trzeba przeprowadzić “burzę mózgów” by wytypować najlepsze rozwiązanie problemu.

Neguję sens organizowania częstych zebrań, neguję sens robienia długich zebrań, które schodzą z tematu a pół zespołu gapi się w sufit. W końcu neguję sens organizowania zebrań w zespołach, w których wszyscy siedzą w tym samym pokoju i niemal patrzą sobie w ekran.

r.d.: przyjmujesz założenie, że nie mówi – ależ z reguły mówi. Jeśli nie, to sam sobie winien.

W ustach doświadczonego i ambitnego pracownika, “nie wiem” brzmi: “pozwoli pan, że obejrzę kod i zastanowię się. Wygląda to na rzecz łatwą do wprowadzenia, ale nie pamiętam czy nie było to powiązane z czymś innym. Aha, tak – jest.”

skoro pracownik taki doświadczony, dlaczego tego nie mówi i każe się domyślać? czy doświadczenie ma być okazywane poprzez półsłówka i patrzenie na “szefa-matoła” z góry?

Najsmutniejsze, że gdyby mój obecny szef przeczytał tego post’a, stwierdziłby pewnie, że jesteś sfrustrowany bo chciałbyś mieć wszystko a nic w zamian nie dajesz, taki już niestety jest.
Wszelkie próby powiedzenia że potrzebna jest faza projektowania kończą się ochrzanem i obwinianiem nas o brak umiejętności organizacji czasu pracy (oczywiście Gantt też się przewinął przez firmę).
U nas jest tylko ta różnica, że szef ma poczucie misji, wydaje mu się, że jest dla nas jak ojciec, który nas przygarnął, pomógł itp., a później każdego kto odchodzi oskarża o zdradę…

Ale interes się jakoś kręci, coraz to nowi praktykanci (bo tanio) pojawiają się, pracują za grosze, zabierają tylko czas, który się marnuje na wdrażanie ich, a szef pewnie wniosków nigdy nie wyciągnie.